Geografie
Suriname ligt aan de noordkust van Zuid-Amerika, tussen Guyana en Frans-Guyana, met Brazilië in het zuiden. De mensen wonen vooral langs de kust. Ten zuiden van die strook lopen bos en rivieren tot aan de grens. Paramaribo, de hoofdstad, staat aan de Surinamerivier, een eindje landinwaarts vanaf de Atlantische Oceaan.
Er is geen reizigerstrein, en er is geen eenvoudige overlandse oversteek naar Brazilië die op de route van een bezoeker hoort. Het binnenland bereik je over de weg tot het stuwmeer en Atjoni, en daarna per boot of met een klein vliegtuig vanaf Zorg en Hoop.
Mensen
Families in Suriname hebben onder meer Hindoestaanse, Creoolse, Javaanse, marron-, inheemse, Chinese, Europese en gemengde wortels. Het land werd op 25 november 1975 onafhankelijk van Nederland. Nederlands bleef de taal van de staat.
Tot de marronvolken horen de Saamaka, aan de Boven-Suriname, en de Ndyuka, ook Okanisi genoemd, vooral aan de Marowijne en de Tapanahony. Hun voorouders ontvluchtten de slavernij en bouwden zelfstandige samenlevingen in het bos. Tot de inheemse volken horen de Kali’na en de Lokono aan de kust, en Trio- en Wayanagemeenschappen in het zuiden. Zij zijn geen decor. Reizen in het binnenland gebeurt omdat zij het ontvangen, of het gebeurt niet.
Het openbare leven kent christelijke, hindoeïstische en islamitische kalenders. Keti Koti, op 1 juli, herdenkt de afschaffing van de slavernij. Owru Yari, de jaarwisseling, is een groot feest in Paramaribo. Deze gids probeert niet elke feestdag op te sommen.
Talen
Nederlands is officieel. Sranantongo draagt een groot deel van de dagelijkse spraak. Sarnami, Surinaams-Javaans, Chinese talen, Portugees, Engels en inheemse talen horen allemaal bij het land. Een bezoeker die alleen Engels spreekt, redt sommige gesprekken in Paramaribo en heeft bijna overal elders hulp nodig, of een gastheer.
De praktische zinnetjes, en de reden om ze niet op te voeren, staan op de pagina over het plannen van de reis.